Przechowywanie liofilizowanych peptydów: temperatura, światło, wilgoć

Dlaczego peptydy dostarcza się w postaci liofilizowanej

Podczas suszenia sublimacyjnego roztwór najpierw się zamraża, a następnie usuwa się z niego wodę w próżni: lód przechodzi bezpośrednio w parę, z pominięciem fazy ciekłej. Pozostaje porowaty placek o niskiej zawartości wody resztkowej, czyli liofilizat. Sam proces opisuje hasło liofilizacja.

Bez wody hydroliza i wzrost drobnoustrojów praktycznie ustają. Reakcje rozkładu, którym podlegają peptydy – hydroliza wiązania peptydowego, deamidacja asparaginy i glutaminy, utlenianie metioniny i tryptofanu – wymagają ruchliwości cząsteczek, a ta w suchym materiale jest silnie ograniczona. Dlatego liofilizat pozostaje stabilny przez miesiące lub lata, podczas gdy ten sam peptyd w roztworze zmienia się znacznie szybciej.

Nieotwarte fiolki

• Krótkoterminowo (tygodnie): lodówka, 2–8 °C.
• Długoterminowo: zamrażarka, −20 °C lub zimniej.
• Zawsze: bez dostępu światła (oryginalne pudełko) i sucho.

Nie przechowywać w drzwiach lodówki – temperatura waha się tam przy każdym otwarciu. Mniej odpowiednie są też zamrażarki z automatycznym odszranianiem, które cyklicznie podgrzewają komorę. Karton utrzymuje przypisanie fiolki do jej dokumentacji; przy przechowywaniu luzem oznaczenie z etykiety warto przepisać do własnych zapisów.

Co mówi temperatura, a czego nie

Podana temperatura opisuje warunki przechowywania, a nie termin przydatności, a obciążenie cieplne kumuluje się przez cały okres magazynowania. Temperatura nie zastępuje też szczelności: fiolka trzymana w −20 °C, lecz wielokrotnie otwierana, pobierze wilgoć mimo prawidłowej temperatury. Odwrotnie, zamknięta fiolka znosi krótkie odchylenia i dlatego przesyłki nie wymagają łańcucha chłodniczego – warunki transportu opisuje poradnik wysyłka i opakowanie.

Przed otwarciem: wyrównanie temperatury

Przed otwarciem należy doprowadzić fiolkę całkowicie do temperatury pokojowej. Na zimnym szkle skrapla się woda z powietrza, gdy tylko temperatura powierzchni spadnie poniżej punktu rosy; przy 22 °C i 50 % wilgotności względnej jest to około 11 °C, czyli wartość osiągana przez każdą fiolkę wyjętą z lodówki. Wprowadzona w ten sposób woda przyspiesza rozkład i zmienia rzeczywistą zawartość peptydu w odważonej masie; zależność tę wyjaśnia poradnik czystość i zanieczyszczenia. Mała fiolka z zamrażarki potrzebuje zwykle 20–30 minut, a szron na korku musi zniknąć całkowicie. Fiolkę otwiera się krótko i zamyka ponownie.

Roztwory

Roztwór nie ma już ochrony wynikającej ze stanu suchego. Przechowuje się go w lodówce w 2–8 °C, bez dostępu światła i przez okres potwierdzony danymi o stabilności, unikając wielokrotnego zamrażania i rozmrażania: każdy cykl oznacza wzrost stężenia w fazie jeszcze niezamarzniętej. Kto musi przechowywać roztwór dłużej, dzieli go jednorazowo na alikwoty i zamraża je osobno. Każde naczynie warto opisać nazwą peptydu, datą i odniesieniem do dostawy. Naczynia i materiały pomocnicze zebraliśmy w kategorii Akcesoria, wodę bakteriostatyczną na stronie Bac-Water.

Typowe błędy

1. Otwieranie zimnej fiolki, a więc kondensacja na proszku i na korku.
2. Przechowywanie w drzwiach lodówki, obok źródła ciepła lub w świetle dziennym.
3. Usunięcie etykiety lub kartonu, przez co fiolka traci przypisanie do własnej dokumentacji.
4. Długie, wielokrotne otwieranie tej samej fiolki.
5. Zamrażanie roztworu w jednym naczyniu zamiast podziału na alikwoty.

Po czym poznać utratę jakości

Przebarwienie proszku, zapadnięty lub lepki placek liofilizacyjny, a w roztworze zmętnienie, osad lub widoczne cząstki wskazują na wnikanie wilgoci albo na rozkład. Ocena wzrokowa nie zastępuje jednak analityki: drobne zmiany chemiczne nie są widoczne, a prawidłowy wygląd nie potwierdza czystości. Rozstrzyga raport z badania, a dostępne wyniki publikujemy w strefie laboratoryjnej. W razie wątpliwości nie używać dalej materiału i skontaktować się z nami, podając numer zamówienia.

Jak dokumentujemy przyjęcie towaru i co obejmuje badanie zewnętrzne, opisuje sąsiedni poradnik kontrola jakości.