Tesamorelin: budowa, analityka i postępowanie w badaniach

Przegląd i nazewnictwo

Tesamorelin to międzynarodowa nazwa niezastrzeżona (INN) syntetycznego peptydu wywodzącego się z ludzkiego hormonu uwalniającego hormon wzrostu. Hormon wyjściowy nazywany jest też GRF lub somatoliberyną. W kontekście tej cząsteczki spotyka się przede wszystkim następujące nazwy:

• Tesamorelin: nazwa niezastrzeżona peptydu bez przeciwjonu i nazwa katalogowa w GPeptides; dostarczany w postaci liofilizowanej, w fiolce z naważką 10 mg.
• Octan tesamoreliny: postać soli z octanem jako przeciwjonem.
• TH9507 lub TH-9507: starszy kod badawczy, pojawiający się we wpisach baz danych jako synonim.
• N-[(3E)-hex-3-enoyl]-hGHRH(1-44)-NH2: zapis systematyczny z grupą acylową, sekwencją wyjściową i amidem na końcu karboksylowym.

Końcówka INN „-relin” wskazuje na krąg przysadkowych hormonów uwalniających, ale nie mówi nic o rodzinie receptorów: nosi ją także Ipamorelin, choć należy do innej klasy peptydów.

Budowa w szczegółach

Szkielet składa się z 44 L-aminokwasów ułożonych dokładnie w tej samej kolejności co w ludzkim hormonie. Wszystkie modyfikacje skupiają się na obu końcach łańcucha:

• Koniec aminowy: Grupa α-aminowa tyrozyny 1 jest połączona wiązaniem amidowym z resztą trans-3-heksenoilową, czyli grupą acylową C6 z wiązaniem podwójnym o konfiguracji E między C3 a C4. Cząsteczce brakuje zatem wolnej, zdolnej do protonowania grupy aminowej na początku łańcucha.
• Tło acylacji: Niezmieniony GHRH jest substratem proteazy dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), która przecina łańcuch między alaniną 2 a kwasem asparaginowym 3. Grupę acylową opisuje się jako ochronę przed tym cięciem; dotyczy ona stabilności enzymatycznej, a nie sekwencji.
• Koniec karboksylowy: Końcowa leucyna, tak jak w naturalnym hormonie, ma obojętną grupę karboksyamidową zamiast grupy karboksylowej.
• Czego brak: Tesamorelin nie zawiera D-aminokwasów ani cyklizacji, mostka disiarczkowego czy długołańcuchowej lipidacji. Zasadowych jest sześć reszt argininy i dwie reszty lizyny, kwasowe są dwie reszty kwasu asparaginowego i dwie kwasu glutaminowego.

Odróżnienie od pokrewnych cząsteczek

Peptydy związane z osią GH różnią się długością łańcucha, rodzajem modyfikacji i receptorem docelowym:

• hGHRH(1-44)-NH2: naturalna sekwencja referencyjna o 44 resztach, bez grupy acylowej; około 5040 Da.
• Tesamorelin: te same 44 reszty plus trans-3-heksenoil na końcu aminowym; C221H366N72O67S, około 5136 Da; receptor GHRH.
• hGRF(1-29)-NH2: fragment skrócony do pierwszych 29 reszt, poza tym niezmieniony; około 3358 Da.
• CJC-1295 (No DAC): również 29 reszt, ale z czterema podstawieniami, w tym D-alaniną w pozycji 2 i leucyną zamiast metioniny w pozycji 27; około 3368 Da; receptor GHRH.
• Ipamorelin: pentapeptyd z jednostkami nieproteinogennymi, około 712 Da; receptor greliny (GHS-R1a) zamiast receptora GHRH.

Analitycznie najwyraźniej rozróżnia te cząsteczki masa: między Tesamorelinem a analogami 29-resztowymi różnica wynosi około 1770 Da, a między Tesamorelinem a sekwencją nieacylowaną – około 96 Da, które przypadają na resztę acylową.

Na co zwrócić uwagę w analityce i COA

Tesamorelin jest regularnie badany zewnętrznie metodą HPLC i spektrometrii mas. Przy czytaniu certyfikatu pomocne są następujące wartości orientacyjne specyficzne dla tej cząsteczki:

1. Oczekiwana masa: około 5135,9 Da jako wartość średnia, 5132,7 Da monoizotopowo. Przy jonizacji przez elektrorozpylanie obok siebie pojawia się kilka stanów naładowania, rachunkowo (w odniesieniu do masy średniej) [M+4H]4+ przy m/z ≈ 1285,0, [M+5H]5+ przy 1028,2 i [M+6H]6+ przy 857,0. Przy masie około 5 kDa sygnał monoizotopowy nie jest najintensywniejszym sygnałem rozkładu izotopowego; odchylenia rzędu 1 Da wymagają więc pomiaru wysokorozdzielczego.
2. Addukty: Addukty sodowe i potasowe przesuwają masę po dekonwolucji o około +22 lub +38 Da. Są one z reguły efektem jonizacji, a nie odrębnym produktem ubocznym.
3. Typowe formy uboczne: sulfotlenek metioniny 27 (+16 Da, w chromatogramie z odwróconymi fazami eluujący zwykle nieco wcześniej), forma bez grupy acylowej (−96 Da, odpowiada niemodyfikowanej sekwencji), sekwencje błędne z syntezy (np. −113 Da przy brakującej leucynie lub izoleucynie, −156 Da przy brakującej argininie) oraz deamidacja przy asparaginie 8 lub 35 (około +1 Da). Izomery o identycznej masie nie są widoczne w prostym widmie mas; tu decyduje zdolność rozdzielcza HPLC.
4. Przeciwjony: Z syntezy i oczyszczania pochodzi często trifluorooctan (TFA); po wymianie soli peptyd występuje jako octan. Przy obsadzeniu wszystkich ośmiu zasadowych łańcuchów bocznych na octan przypadałoby rachunkowo około 480 Da, a na TFA około 910 Da.
5. Czystość to nie zawartość peptydu: Czystość HPLC to udział powierzchni piku głównego w chromatogramie UV i nie obejmuje ani przeciwjonów, ani wody resztkowej. Zawartość netto peptydu odnosi się natomiast do całej naważki.

Więcej na ten temat: HPLC i spektrometria mas, Jak prawidłowo czytać certyfikat analizy oraz Czystość i zanieczyszczenia. W dziale laboratoryjnym znajdziesz dostępne certyfikaty analizy (COA); tam, gdzie żaden nie został jeszcze zamieszczony, widnieje status „oczekuje”.

Przechowywanie i postępowanie w laboratorium

W postaci liofilizowanej Tesamorelin jest znacznie trwalszy niż w roztworze. Krótkoterminowo wystarcza temperatura 2–8 °C, na dłuższy czas zaleca się −20 °C, zawsze w suchym miejscu i z ochroną przed światłem. Szczególnej uwagi wymagają dwa miejsca sekwencji:

• Metionina 27: Tlen z powietrza i światło sprzyjają utlenianiu. Fiolki należy więc pozostawiać otwarte tylko na krótko.
• Reszty asparaginy i glutaminy: Wilgoć i ciepło sprzyjają deamidacji. Przed otwarciem fiolka powinna osiągnąć temperaturę pokojową, aby na proszku nie osadzały się skropliny.

Octanowe sole peptydów są często higroskopijne; ważenie należy więc przeprowadzać sprawnie i przy możliwie niskiej wilgotności powietrza. Roztwory lepiej podzielić na alikwoty, niż wielokrotnie je zamrażać i rozmrażać. Ogólne wskazówki zawiera poradnik Przechowywanie liofilizowanych peptydów.

Kontekst badawczy

Tesamorelin jest przedmiotem badań in vitro i przedklinicznych dotyczących receptora GHRH, receptora sprzężonego z białkiem G klasy B, który przekazuje sygnał szlakiem cAMP. Typowe zagadnienia to wiązanie z receptorem i przekazywanie sygnału w układach komórkowych z ekspresją receptora oraz porównanie pełnych i skróconych analogów GHRH. Dla chemii peptydów cząsteczka jest ponadto modelowym przykładem acylacji końca aminowego jako ochrony przed egzopeptydazami, takimi jak DPP-4.

Wyłącznie do badań – nota prawna

GPeptides wprowadza Tesamorelin do obrotu wyłącznie jako odczynnik laboratoryjny do badań in vitro. Produkt nie jest przeznaczony do stosowania na ciele ani wewnątrz ciała ludzi lub zwierząt i nie jest oferowany jako produkt leczniczy. GPeptides nie udziela wskazówek dotyczących stosowania ani działania; analityka potwierdza tożsamość i czystość odczynnika – nic więcej. Cenę i dostępność znajdziesz na stronie produktu Tesamorelin, pokrewne peptydy w kategorii Peptydy GHRH & GHRP.